Angst in de ogen aankijken

Gepubliceerd op 25 mei 2019 om 19:36

Wat was hij bang in het donker. Zo bang dat hij niet meer naar die donkere wc durfde. De angst voor het donker was zo groot dat hij ervoor koos om in zijn broek te plassen, tot grote ergernis van zijn omgeving. Samen keken we zijn angst in de ogen. Lees hier hoe hij uiteindelijk niet meer in zijn broek plaste. 

Zijn ouders hadden al van alles geprobeerd; de lieve aanpak, de strenge aanpak, de duidelijke aanpak, belonen en negeren. Niets leek te helpen. Terwijl het probleem wel leek te verergeren. Plaste hij eerst alleen thuis in zijn broek nu deed hij het ook al op school. Met zijn 9 jaar paste dit niet binnen de 'normale' ontwikkeling. En durfde hij eerst nog op zijn kamer te slapen, nu werd ook dit een probleem. Ouders vroegen uiteindelijk om hulp. Te beginnen wilde ik eerst weten waar hij nou precies bang voor was. Het bleek om wezens uit een computerspel te gaan. Dit spel (waar hij officieel te jong voor was) speelde iedereen op school. En ondanks dat hij het eng vond, wilde hij niet voor zijn leeftijdsgenoten onder doen, dus speelde hij mee. Met als gevolg dat hij er bang van werd.

 

De eerste keer hebben we elkaar leren kennen. Dit deden we door middel van spelletjes. ik stelde vragen hij rende heen en weer van ja naar nee. Ook gingen we kijken naar de monsters op internet. Ik snapte wel waarom hij bang voor ze was, ze waren inderdaad eng. Hij zag het broekplassen zelf ook als een probleem en hij wilde hier graag verandering in. Het is belangrijk dat het kind zelf ook een probleem ervaart die hij of zij wil oplossen. 

 

Na twee afspraken ging het al stukken beter met zijn angst. Hoe? We hebben zijn angst in de ogen aangeken. Eerst hebben we gekeken welk cijfer hij geeft voor zijn angst voor de wc. Dit was heel hoog. Wat kunnen we doen om dit minder te laten worden? Het gewoon doen, was toch het uiteindelijke antwoord. De angst in de ogen aankijken. Maar hoe dan? En vooral hoe maken we dat nou leuk? 

 

Ik bedacht verschillende spelletjes. Een daarvan was met de dobbelsteen gooien en dan naar de wc op de manier die de dobbelsteen aangaf. Dat was bijvoorbeeld;  schreeuwend als een leeuw of lopend als een pinguïn, sluipend als een boef, ect. Door dit vele keren op een ludieke manier te doen werd de wc minder eng. Vervolgens sloten we af met de uitdaging 10 tellen in het donker met de deur dicht. Eerst met z'n tweeën, later alleen. En dat was ook het huiswerk voor die week. 

 

Met ouders is ook een gesprek geweest die eye-openers gaf. De strekking ging vooral over het durven kijken naar kleine stapjes die goed gaan in plaats van grote doelen die vanaf het startpunt onhaalbaar lijken. 

 

Uiteindelijk durfde deze jongen na 5 sessies weer te plassen op de donkere wc en te slapen in zijn eigen bed met een klein nachtlampje aan. 

 

Met als belangrijkste les; dat als je angst in de ogen aan durft te kijken het kleiner wordt. Van ontwijken, negeren of ontkennen krijgt het als het ware brandstof om groter te worden. De angst in kleine stapjes aangaan, ondersteunend met complimenten gericht op het proces bleek de succes formule.